Kto mieszkał w Rezydencji Monachijskiej i jak poznać to po salach
To miejski pałac Wittelsbachów: rodzina, która rządziła Bawarią, miała tu główną rezydencję, w środku własnej stolicy, a nie na wsi. To krótka odpowiedź, a użyteczna jest bardziej szczegółowa, bo własne opisy zarządu pałacu nie opowiadają historii rodziny jako chronologii. Opowiadają ją jako zestaw sal, z których każda jest przypisana osobie, która ją zamówiła. Tak samo robi ta strona.
Dlaczego ta strona czyta się jak lista budów
Bo to jest dowód. Źródła, z których korzysta ta strona, czyli własne strony zarządu pałacu o tym miejscu, przedstawiają Wittelsbachów zlecenie po zleceniu. Książę chciał mieć gdzie postawić swoje rzeźby. Dwóch jego następców chciało mieć gdzie wyprawić przyjęcie. Elektor chciał mieć operę. Król chciał mieć apartament. Każde z tych pragnień zostawiło salę, do której wciąż można wejść, a razem opowiadają historię tego, kto tu mieszkał.
Operator podaje, że Muzeum Rezydencji jest otwarte dla publiczności od 1920 roku, co mówi tyle, że budynek był już wtedy muzeum, i nic dokładniejszego.
Pięć nazwisk i co każde z nich zostawiło
| Kto | Co zostawili pod tym adresem | Kiedy |
|---|---|---|
| Księcia Albrechta V | Antykwarium, zbudowane na jego kolekcję antycznych rzeźb, oraz testament, który wyłączył klejnoty dynastii ze sprzedaży jako niezbywalny skarb, czyli podstawa Schatzkammer | 1568-1571; testament, 1565 |
| Wilhelm V i Maksymilian I | Drugie życie Antykwarium, jako sali uroczystości | 1581-1600 |
| elektora Maksymiliana III Józefa | Teatr Cuvilliés, zbudowany dla niego przez François Cuvilliésa Starszego jako jego nowa opera | 1751-55 |
| Ludwik I | Apartament królewski, wymieniony przez miejski portal wśród części budynku dostępnych dla zwiedzających | XIX wiek |
| Królowie i królowe Bawarii | Ich korony i reszta insygniów nowego królestwa, które rozbudowały Skarbiec do pełnych rozmiarów | Początek XIX wieku |
Przeczytaj trzecią kolumnę od góry do dołu i masz argument za wizytą: trzy stulecia gustu jednej rodziny w jednym budynku, ze zmianą stylu na każdym kroku wciąż widoczną w sali, na którą te pieniądze poszły (trasa przez nie).
Galeria Przodków, czyli rodzina mówiąca o sobie
Każda dynastia, która zagrzała miejsce dość długo, zbudowała coś takiego, a to jest ich: długa, złocona galeria antenatów. Warto postać w niej minutę z pytaniem, na które ma odpowiadać, a które brzmi nie „kim byli ci ludzie”, lecz „jak długo tu jesteśmy”. Galeria przodków to deklaracja ciągłości, złożona w budynku, którego cały sens polegał na tym, że rodzina nie musiała opuszczać miasta, żeby być wielką.
Miejski portal nazywa to największym pałacem śródmiejskim w Niemczech, a to określenie jest tym samym twierdzeniem innymi słowami.
Jedyna osoba, która tu nigdy nie mieszkała
Najsłynniejszy obiekt Skarbca należał do kogoś, kto trafił do tej rodziny z zewnątrz i na mocy umowy. Korona księżniczki Blanki trafiła do Wittelsbachów w 1402 roku jako wiano Blanki Angielskiej, córki Henryka IV, z okazji jej małżeństwa z Ludwikiem III, elektorem Palatynatu; przechowywana jest w tym skarbcu od 1782 roku, opisuje się ją jako najstarszą zachowaną koronę królewską, o której wiadomo, że była w Anglii, i prawdopodobnie należała najpierw do Anny Czeskiej, królowej Ryszarda II.
Przedmiot, który wędrował między dworami jako część umowy małżeńskiej, i dwie kobiety wspomniane mimochodem przez źródło, które go opisuje. Tak naprawdę działała dynastia i mówi to więcej o ludziach, którzy tu mieszkali, niż kolejny złocony sufit (korona i cztery rzeczy, którymi nie jest).
Do czego służyła Residenz
Konkretna odpowiedź jest taka, że wszystko, czego potrzebował dwór, było w jednym kwartale: sale reprezentacyjne do przyjmowania gości, skarbiec na regalia, kaplica, teatr i apartamenty prywatne, a wszystko pod jednym adresem w środku miasta. Kaplica i teatr nadal służą muzyce, dlatego prawie trzy czwarte pisemnych opinii o czymkolwiek sprzedawanym w tym pałacu dotyczy koncertów, a nie wycieczek (pięć ofert koncertowych).
To także różnica między tym pałacem a wiejskim. Nikt nie zbudował Residenz, żeby się od czegokolwiek odizolować. Zbudowano go tam, gdzie toczyły się sprawy.
Z historykiemPrywatna wycieczka z historykiem: Rezydencja Monachijska i Skarbiec
Ta z przewodnikiemMonachium: Rezydencja i Hofgarten, zwiedzanie bez kolejki
Pierwsza opinia już jestZwiedzanie Rezydencji Monachijskiej: najważniejsze momenty historii i opowieści
Idź za ludźmi do sal: sala Albrechta V, skarb, który chronił jego testament, opera elektora i trasa, która je łączy.
Najczęściej zadawane pytania
Kto mieszkał w Rezydencji Monachijskiej?
Wittelsbachowie, rodzina, która rządziła Bawarią i miała tu główną rezydencję w środku miasta. Własne strony zarządu pałacu wymieniają ich sala po sali, a nie jako chronologię: książę Albrecht V, który zbudował Antykwarium w latach 1568-1571; po nim Wilhelm V i Maksymilian I; elektor Maksymilian III Józef, który kazał zbudować Teatr Cuvilliés w latach 1751-55; oraz Ludwik I, którego apartament królewski wymienia miejski portal.
Jakie było znaczenie Residenz w Monachium?
Mieściła wszystko, czego potrzebował dwór, w jednym kwartale miasta: sale reprezentacyjne, skarbiec na regalia, kaplicę, teatr i apartamenty prywatne. Monachijski portal nazywa ją największym pałacem śródmiejskim w Niemczech. Co jest na trasie.
Kiedy Wittelsbachowie przestali mieszkać w Rezydencji Monachijskiej?
Muzeum Rezydencji jest otwarte dla publiczności od 1920 roku, co mówi tyle, że budynek był już wtedy muzeum, i nic dokładniejszego. Skarbiec otwarto ponownie osobno 21 czerwca 1958 roku, po wojnie.
Kto zbudował Rezydencję Monachijską?
Żadna pojedyncza osoba, i na tym polega sens budynku. Każda z części, dla których przyjeżdżają zwiedzający, ma własnego mecenasa: Antykwarium zbudowano dla księcia Albrechta V w latach 1568-1571, Wilhelm V i Maksymilian I przekształcili je w salę festynową w latach 1581-1600, a Teatr Cuvilliés zbudowano dla elektora Maksymiliana III Józefa w latach 1751-55. Antykwarium.
Czyje korony są w Skarbcu Rezydencji Monachijskiej?
Korona Królów Bawarii i Korona Królowych Bawarii, część insygniów nowego królestwa, które rozbudowały Skarbiec do pełnych rozmiarów na początku XIX wieku. Jest tam także Korona księżniczki Blanki, która trafiła do Wittelsbachów w 1402 roku jako angielskie wiano. Dziesięć sal.